Jean-Pierre Nelk

Op het moment dat ik dit schrijf zitten we inmiddels alweer drie dagen thuis. De temperatuur is hier met 20 graden ronduit koud te noemen en de eerste Nederlandse regenbui hebben we gehad. De reis lijkt nu niet meer dan een prettige droom waarvan de details snel vervagen. Daarom, voor de laatste keer voorlopig, een korte beschrijving van onze dagen daar.

Om onszelf voor te bereiden op de reis terug, stopten we na Gili Trawangan nog even in het Côte d’Azur van Indonesië. Oftewel Kuta, het toeristencentrum van Bali. De zonsondergang zou hier behoren tot een van de mooiste ter wereld dus die wilden we niet missen. Op het terras met de voeten in het zwembad wachtten we hem af, om er vervolgens achter te komen dat er toch echt een grote wolk op de horizon lag. Beetje jammer.

Kuta bleek verder een nog beter winkelparadijs dan Ubud. Met niet alleen een enorm scala aan merkenwinkels, maar zoals je aan de foto kunt zien ook uitstekende kappers (of in ieder geval eentje dan). En, we moeten het de Balinezen nageven, de terrassen zijn een stuk hipper dan die in Scheveningen. Helaas konden we maar een nachtje blijven in Kuta, want de volgende dag vertrok ons vliegtuig weer naar Kuala Lumpur. We hadden een uitstekend hotel (hotel Equatorial) uitgezocht om lekker heel de dag aan het zwembad te liggen en dat is dan ook precies wat we gedaan hebben. Ironisch genoeg voor het eerst op onze reis. Al moesten ons ‘s avonds nog even vergapen aan het grootste winkelcentrum van Azië, compleet met indoor pretpark en achtbaan. Ik denk niet dat ouders in Maleisië moeite hebben om hun kinderen mee te krijgen naar het winkelcentrum.

En nu? Kim is dinsdag alweer aan het werk gegaan en voor mij beginnen over twee weken de lessen weer. Het was een fantastische maand die niet snel overtroffen zal worden. Al is het wel heel verleidelijk om al een beetje te gaan plannen voor volgend jaar. Mochten jullie een van ons beiden (of allebei) dan weer een maand kwijt zijn, dan zitten we waarschijnlijk weer ergens 10.000 km verderop .

Raar idee. Wij zijn al bijna een maand onderweg en nog steeds hebben wij geen ruzie gehad. Zo nu en dan een korte irritatie, maar eigenlijk is het nog steeds gezellig. Het helpt natuurlijk dat de mensen hier fantastisch zijn en de andere toeristen ook voor de nodige hilariteit zorgen. We zitten nu in Kuta, het Mallorca van Indonesie. Of eigenlijk zou het door kunnen gaan voor elke willekeurige Westerse badplaats. Wat een verschil met Gili Trawangan, waar wij net vandaan komen.

De Gili’s, op deze heerlijke eilanden heeft de tijd stilgestaan. Alles gaat er relaxed en het hele systeem draait op basis van vertrouwen (daarover later misschien meer). Auto’s bestaan er niet, vervoer gaat met paard en wagen. Drank pak je uit de koelkast wanneer je er zin in hebt en noteer je, eerlijk als je bent, in een logboek. Hulde aan Manta Dive voor een top sfeer en een paar fantastische duiken daar.

En nu?

Tsja, het lijkt erop dat we maar eens moeten gaan nadenken over naar huis gaan. De tijd is op, het geld raakt op. Morgen nog even een korte tussenstop in Kuala Lumpur en dan gaat de reis weer richting Schiphol. This is truly the beginning of the end of our excellent trip to Malaysia and Indonesia. See you all soon!

Hoe zorg je als man op Bali ervoor dat je even de tijd voor jezelf krijgt? Heel simpel, je dropt je vrouw, dochter, nichtje of welke shop-a-holic dan ook in Ubud, een druk toeristisch kunsternaarsdorpje op centraal Bali. Zelfs ik moet toegeven dat het hier erg leuk winkelen is. Terwijl Kim nu dus geld aan het uitgeven is, heb ik eindelijk het eerste breedband hier in Indonesie gevonden om weer eens even wat foto’s te uploaden.

Na de dolfijnen van Lovina Beach, zijn we doorgegaan naar Blingbing. Het dorpje zelf is niet meer dan een stip op de kaart, maar de omgeving is werkelijk waar adembenemend. Een wandeltocht van ruim 2 uur bracht ons dwars door de prachtige sawa’s (rijstvelden), langs vleermuizen die als huisdier gehouden worden en wilde cacao die rijp was om geplukt en gegeten te worden.

Hier helaas maar een nachtje gebleven, daarna was het tijd om door te rijden naar Ubud waar we op dit moment dus zijn. Na het rustige noorden van Bali, kregen wij op Ubud een kleine cultuurshock. Westerse toeristen zijn (of lijken) hier talrijker dan de inwoners zelf, op iedere straathoek zit wel een spa waar je een massage kan krijgen en er zijn talloze restaurants, galeries, en kledingwinkels. Oftewel, het droomdorp van zo ongeveer iedere vrouw. Al mag ik als man ook niet klagen. Het monkey forest is een uitstekende plek om mijn oerinstincten te bestuderen en met een Balinese kookcursus kan ik nu thuis indruk maken.

Morgen vertrekken we weer, dan richting Candi Dasa en Gili Trawanggan. Daar waarschijnlijk geen internet meer, dus de update komt dan pas weer als we terug zijn in Kuala Lumpur (of, als we daar ooit weer naar teruggaan, in Nederland).

Gisteren aangekomen in Lovina en een bootje gehuurd om de dolfijnen hier voor de kust te bekijken. Het was vanochtend dus weer vroeg op om op tijd te zijn bij hun jachtgebied. Na een mooie zonsopgang op zee, sloten we aan bij een legioen van tientallen bootjes om de dolfijnen te kunnen zien. En ja, uiteindelijk sprongen de eerste dolfijnen boven het water uit. Foto’s maken is alleen helaas niet gelukt. Met al die bootjes die op ze af voeren, waren ze ook meteen weer verdwenen om vervolgens honderden meters verderop pas weer aan de oppervlakte te komen. Verstoorden wij als ecotoerist hun rust of zorgden wij (met de andere honderden toeristen in de bootjes) er juist voor dat ze niet gevangen en opgegeten worden?

Enthousiast als ik was, was het eigenlijk de bedoeling om deze te updaten iedere keer als wij een nieuwe stad bezochten. Maar de snelheid van het reizen gecombineerd met de traagheid van het internet hier hebben dit voornemen redelijk in duigen laten vallen. Nog los van het feit dat het land veel te mooi is om achter een laptop te kruipen in plaats van erop uit te trekken.

Onze dagen op Java zijn omgevlogen. Dus om een idee te geven van het tempo, hier in sneltreinvaart een korte beschrijving. Van Yogyakarta naar Kediri waar we een nacht verbleven in een prima zakenhotel. Een zoektocht in de avond naar een mooie onderwatercamera voor Kim leidde ons uiteindelijk via Kediri naar een winkel in Malang. Malang is een schitterende koloniale stad waar we na het middaggebed de moskee bezochten en ingewijd werden in diverse moslim gebruiken. Na onze nacht in Malang snel door naar de Bromo vulkaan. Het idee was om om 3:30 op te staan, zodat we de zonsopkomst boven de vulkaan zouden kunnen zien. Het opstaan ging prima, alleen lag precies op het uitkijkpunt lag een mooie grote wolk. Van de zon hebben we dus weinig gezien. Gelukkig maakte de toch naar beneden naar de vulkaan en de vulkaan zelf een hoop goed.

Na de Bromo gelijk weer door voor een rit van 4 uur naar Kalibaru om daar te overnachten. Daar aangekomen bleek het een (weliswaar schitterend) overnachtingshotel voor westerse toeristen onderweg naar Bali. Net als de rest van het hotel gingen wij dan ook de volgende ochtend de auto weer in naar de ferry en vervolgens richting Permuteran. Hier zitten we nu in een schitterend resort met eigen duikschool, mooie koraalriffen direct aan de kust en een overvloed aan zon. Klagen, mwah, dat deed onze maag alleen een beetje vanochtend, maar de titel Eiland van de Goden lijkt Bali zeker te verdienen. Wie weet daarover later meer.

Na een week heerlijk te hebben genoten in Maleisie zijn we doorgereisd naar Yogyakarta, Indonesie. Eenmaal geland werden we gelijk geconfronteerd met de bureaucratie van Indonesie. Het probleem was niet zozeer dat we 25 dollar moesten betalen voor ons visum (wat we gelukkig wel al wisten vantevoren), maar wel dat de enige manier waarop da.t kon was door middel van een contante betaling in euros, dollars of rupees. Gelukkig zijn kaaskoppen in dit deel van de wereld nooit ver weg en was er iemand zo vriendelijk om ons het bedrag voor te schieten, zodat we tijd hadden om een geldautomaat te zoeken.

Yogyakarta bleek een stad van veel tegenstellingen. Terwijl aan de ene kant de toeristen een feestje bouwen voor de (uiteindelijk droevige) finale van het wk 2010, slapen aan de andere kant van het scherm de armen in hun fietstaxi’s.

Is de wereld hard? De enige manier om er hier mee om te gaan is door het er niet over te hebben en er niet over na te denken. Ironisch genoeg is dat ook precies wat niet alleen de meeste westerlingen, maar ook de Indonesiers zelf lijken te doen.

Over Yogyakarta zelf valt verder weinig te vertellen. Tempel in, tempel uit, uitgaan tussen indos die niet kunnen dansen, glazen wijn voor 7 euro per glas, fietstaxi’s die je overal naar toe rijden, maar eigenlijk de weg niet kennen en backpackers die zich terugtrekken in hun eigen straat + hotels. Een rare stad, maar dat lijkt nu een beetje de regel te worden hier in Azie.

Het lijkt alweer eeuwen geleden dat wij voor het eerst voet zetten op Maleisische bodem. Kuala Lumpur was leuk, maar was niets vergeleken met het schitterende Teman Negara en Pulau Pangkor waar wij vervolgens heengingen.

Een ding is zeker, Maleisië is geen ontwikkelingsland meer. Al bestaat er nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk, de wegen richting Teman Negara (en later richting Pulau Pangkor) waren prima, de meest schitterende auto’s reden langs ons en de villa’s waren niet te tellen.  Al stonden er genoeg krotten tussen de villa’s; arm en rijk leeft hier gewoon naast elkaar. Behalve dat, voornamelijk kilometers palmolie plantages.

De boottocht de jungle in naar het Nationale Park Teman Negara was werkelijk schitterend. Een slang die rustig in het water aan het zwemmen was, een kudde waterbuffels en adembenemende landschappen. Teman Negara zelf bleek een klein dorpje aan de rand van het park waar je voor 2 euro per persoon heerlijk kon eten en waar iedere inwoner lijkt te leven van het toerisme dat het park met zich meebrengt. Een overtocht van en naar het dorp vanuit het resort was dan ook zo gemaakt, want er was altijd wel een bootje dat je naar de overkant kon brengen voor omgerekend een kwartje per persoon. Laat de foto’s van het park verder voor zich spreken, woorden kunnen de schoonheid niet beschrijven.

 (onze foto’s volgen later, dit internet weigert ze normaal te uploaden, maar kijk hier voor de foto’s van Jack Ah Beh, een man die we daar ter plaatse hebben ontmoet en die schitterende foto’s gemaakt heeft: http://www.facebook.com/album.php?aid=182422&id=523423819&page=1 )

Na twee nachten in de jungle geslapen te hebben, was het tijd om te vertrekken richting Pulau Pangkor (Pangkor Island). Een ding is zeker, de tijd loopt sneller in het hoofd van menig Maleisiër. Een rit die zo’n 4 uur had moeten duren volgens onze chauffeur, duurde uiteindelijk bijna 5 ½ uur (en later zouden we erachter komen dat een dergelijke foute schattting niet ongebruikelijk is). Toch waren we op tijd voor onze boot richting het eiland Pangkor. De jungle was schitterend, maar nu waren we beland in het paradijs.

Nu om half  acht  ‘s avonds liggen we brak in ons bed in het rare, maar leuke Kuala Lumpur. Met uitzicht op de Petronas Towers en een kamer waar je u tegen zegt, hebben we op dit moment weinig te klagen.

Ruim een halfuur te vroeg kwamen we vanochtend om 5:15 plaatselijke tijd aan in Kuala Lumpur. De vlucht van een in totaal 14 uur was eigenlijk prima verlopen en op wat slaapgebrek na voelden we ons eigenlijk best prima. Luxedieren als wij zijn, waren we erg blij met de chauffeur die ons bij de gate kwam afhalen en keurig voor het Capitol hotel afzette. Hulde aan VanVerre (de reisorganisatie) hiervoor. De receptionist van het hotel was zo vriendelijk om een lege kamer voor ons te zoeken zodat we ons direct konden douchen en omkleden. Dat hij ons daarvoor een gratis upgrade moest geven leek alleen maar vanzelfsprekend. Fantastisch land Maleisie.

De dip kwam paar uur later. Na een uur of drie door de stad gebanjerd te hebben waren we toch wel redelijk moe. Dus tijdens de eerste tropische bui konden we even uitpuffen terwijl we wachtten op een metro die uiteraard maar 20 minuten te laat was.

Na ons de rest van de dag verbaasd te hebben over winkels waar per schap gemiddeld 1 verkoper stond, over vervallen gebouwen pal naast hypermoderne hotels en over het compleet onlogische OV-systeem, gaan we ons nu voorbereiden op de reis naar Teman Negara en Pangkor Island. De tas is gepakt, de deet staat klaar. Nu maar hopen dat we de wekker horen en weer op tijd zijn voor de transit. Daar overigens geen laptop, want die laten we hier in Kuala Lumpur achter in het hotel aangezien we hier over 6 dagen toch weer terug zijn. De update volgt dan dus.